Binnen legal wordt de discussie over bezetting vaak nog gevoerd in vrij klassieke termen. Er is een vacature, er is extra capaciteit nodig, of er ontbreekt specialistische kennis. In zulke gevallen ligt de reflex voor de hand: er moet iemand bij. Liefst vast, als het kan.
Die reflex past bij een tijd waarin juridische teams relatief stabiel waren ingericht en de aard van het werk voorspelbaarder was. Maar die werkelijkheid verschuift. In-house legal departments staan onder toenemende druk om meer waarde te leveren aan de organisatie, terwijl staffing- en resource beperkingen voor veel general counsels juist de grootste belemmering vormen. Tegelijk verwachten bestuur en business dat legal niet alleen juridisch correct opereert, maar ook zichtbaar bijdraagt aan snelheid, besluitvorming en organisatiedoelen.
Verantwoorde invulling legal teams
Legal departments halen meer werk naar binnen, worden sterker aangesproken op efficiency en investeren nadrukkelijker in technologie en legal operations. Volgens Thomson Reuters verwacht bijna 50% van de afdelingen meer werk intern op te vangen, terwijl meer dan de helft zichzelf als onderbezet beschouwt. Dat is geen incidentele spanning, maar een structurele.
AI versterkt die beweging. Niet omdat juristen daardoor minder relevant worden, maar omdat het werk anders wordt verdeeld. Wolters Kluwer beschrijft dat AI legal workflows niet simpelweg sneller maakt, maar herverdeelt over mensen, technologie en data. Daarmee verschuift ook de waarde van juridische professionals: minder naar routinematige productie, meer naar beoordeling, governance, afstemming en verantwoordelijkheid.
Interim op z’n best
In zo’n context is de keuze tussen vast en interim minder zwart-wit dan die vaak wordt gepresenteerd. De relevante vraag is niet alleen of een rol moet worden ingevuld, maar of de aard van de vraag, de duur van de behoefte en de fase van het team voldoende duidelijk zijn om daar direct een structurele oplossing aan te verbinden.
Juist daar zit de inhoudelijke legitimatie van interim.
Interim is binnen legal op zijn best wanneer het geen vervanging is van een vaste visie op teamopbouw, maar een manier om de bezetting tijdelijk in lijn te brengen met een vraagstuk dat nog niet structureel is. Dat kan verschillende vormen aannemen. Soms gaat het om continuïteit: het werk kan niet stilvallen terwijl een zorgvuldig wervingstraject loopt. Soms gaat het om disproportionele piekbelasting: de vraag is tijdelijk hoog, maar rechtvaardigt geen duurzame uitbreiding. Soms gaat het om specialistische expertise die voor een afgebakende periode cruciaal is, zonder dat die kennis permanent in het team hoeft te landen. En soms zit de behoefte juist in een tussenfase, wanneer een legal team in verandering is en de structurele bezetting nog niet scherp genoeg kan worden gedefinieerd.
Functioneren in de tussenruimte
Wat deze situaties gemeen hebben, is dat de organisatie wel degelijk een reële behoefte heeft, maar nog geen vanzelfsprekende structurele oplossing. Daarmee raakt interim aan iets fundamentelers dan flexibiliteit. Het gaat om proportionaliteit. Om het vermogen om de vorm van inzet af te stemmen op de aard van de vraag. Niet zwaarder optuigen dan nodig is, maar ook niet te laat reageren op een bezettingsprobleem dat kwaliteit, continuïteit of besluitvorming begint te raken.
Dat maakt interim juist binnen legal een verantwoorde keuze in plaats van een noodgreep. Legal werk is zelden volledig uit te stellen, maar de structurele inrichting van een team hoeft ook niet onder tijdsdruk te worden beslist. Interim kan precies in die tussenruimte functioneren: voldoende stabiliteit organiseren om het werk goed te laten doorgaan, zonder een definitieve oplossing te forceren voordat helder is wat werkelijk nodig is.
Context en beoordelingsvermogen
Daar komt bij dat interim-professionals in de praktijk vaak iets meebrengen wat in zulke fases extra relevant is: vergelijkingsmateriaal. Zij hebben meerdere organisaties van binnen gezien, kennen verschillende stakeholdervelden, governance-structuren en werkritmes, en kunnen daardoor relatief snel onderscheiden wat tijdelijk opgelost moet worden en wat wijst op een structureel ontwerpvraagstuk. Mits goed gekozen, voegt interim dan niet alleen capaciteit toe, maar ook context en beoordelingsvermogen.
Passend bij werkelijkheid
Het is dus te eenvoudig om interim nog alleen te zien als een tijdelijk lapmiddel. In een legal omgeving die tegelijk onder druk staat, technologisch verandert en nauwkeuriger moet nadenken over teamontwerp, is interim steeds vaker een manier om verantwoord te handelen onder onzekerheid.
En misschien is dat wel de kern van het onderwerp. Niet dat interim per se flexibeler is. Maar dat het in bepaalde fasen beter past bij de werkelijkheid van legal teams dan een te snelle structurele keuze.